نگاهی به فیلم Still Alice
Still Alice (هنوز هم آليس)
زهی بخیل ستمگر که هر چه داد به من
به تیغ بازستاند و به تازیانه گرفت *
از ابتدای تولد، واژهها را یکییکی چون پرندهای که دانه برمیچیند، جمع و ضبط میکنی. به مدد آنها با جهان ارتباط میگیری و احساس و نیازهایت را بازگو میکنی. هر چه دایره واژگانت فراختر توانایی ارتباطت هم بیشتر و موفقتر. میشوی مثلاً آلیس- استاد زبانشناسی در دانشگاهی معتبر. خانوادهای داری و فرزندانی و محبوبیتی. اما ناگهان تولد پنجاهسالگی متوجه میشوی در مغزت اتفاقاتی رخ می دهد. واژهها یکییکی پرواز میکنند. و تو قادر نیستی نگهشان داری. حتی به مدد داروها و پیشرفتهای علمی. ارتباطهایت یکییکی کمرنگ و نابود میشود و زیستن و برطرف کردن سادهترین نیازهایت سخت. همراه با واژهها خودت نیز ذرهذره ناپدید میشوی. همه میروند، همهی آنهایی که مدعی بودهاند، میروند و فقط یک واژه میماند و یک نفر. دخترهنرمندی که از همه بیحساب و کتابتر زندگی میکرد و به آیندهنگری اهمیتی نمیداد و هرگز جدیاش نگرفته بودی. و آن یک واژه «عشق» است که از ذهنت پرواز نخواهد کرد.
«هنوز آلیس» فیلمی واقعگرا و تخصصی درباره بیماری آلزایمر است و به مخاطب شناختی عمیقتر در مورد احساس و مشکلات و فرایند این بیماری و تراژدیاش می دهد. این فیلم با بازی بسیار زیبای جولین مور که جایزهٔ اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن را ازآن خود کرد، گفتهشده به متن رمان اصلی - نوشته ليزا جنوا وفادار مانده است.
*بخشی از شعر هوشنگ ابتهاج
